Kali, also known as Escrima or Arnis is a martial art and is the national sport of the Philippines. All three terms are synonymous of Philippine martial arts FMA which emphasize to the armed battle with sticks, knives, weapons with blades and various improvised weapons and unarmed techniques. It is also known as Estoque (sword in Spanish), Estocada (hitting or stabbing in Spanish), and Garrote (batons in Spanish). In Luzon it is also known as Kali de Mano.

Kali also includes melee combat, joint locks, grapping and disarmament techniques. Although in general, emphasis is placed on armed part on specific arts, some systems focus on unarmed part and some traditional systems do not teach weapons at all. The two terms, Kali and Escrima are derived from Spanish. The basic skills of this art can be deployed by anyone, help reinforce the reflexes of the upper part of the body and also improve the speed of the reaction.

As far as the lower part of the body is concerned, through training it develops its autonomous movement capacity, while at the same time Kali remains highly effective as a martial art and a self-protection tool. The training weapons are sticks as well as short or long knives. There is also an unarmed part in Kali which has its roots to the knife. The folds of the upper body are called Panantukan and the Art of the blows by foot Pananjakman. Those are taught additionally to other martial arts and can help make angles and blows better understood.


The students at Kali begin their education by learning the armed part and proceed to the unarmed part after having reached a satisfactory level of learning the techniques of the stick and the knife. This contrasts with most Asian martial arts but is explained by the fact that the hand techniques that grow naturally in armed part of learning are the same as those later used on unarmed and through the body memory are used by the trainee in all cases. It also is based on the fact that someone trained in arms has an advantage over someone who trained without weaponry so basically the trainees learn to fight with armed attackers. Most systems implement techniques for Kali stick, knife and unarmed, which essentially has to do with group moves. Once the weapon is considered an extension of the body, the same angles and foot techniques are applied with or without weapons. The reason is probably historic, based on the fact that the indigenous warriors went into battle armed and fled in unarmed combat as soon as they lost their weapons. Many systems begin their training with two weapons: either with two sticks, or with a stick and a wooden knife. These styles emphasize to keep both hands busy and move autonomously in different directions so that the trainees learn to be ambidextrous. For example, one hand can hold the stick to hit the opponent’ s head while the other hand hits the opponent's hand. Such training develops the ability to use both limbs independently, which is an important skill even when one holds a weapon.

The basic idea and distinctive feature of Filipino martial arts is the "living hand". Even when the trainee holds only one weapon, the other hand is used to control, trap and disarm the opponent's weapon, aim at the save, the lock of the joints and the manipulation of the opponent through the projection of visual stimulus for distraction with the "live hand".


Weapons of impact

  • Baston, olisi, yantok: Sticks which have a length of 60 to 70 cm.

  • Largo mano yantok: longer sticks, length 70 to 90 cm.

  • Short stick 10 to 17 cm long which is held in the palm.

  • Bankaw: Pole 1.80 m. The poles are used to practice sword techniques.

  • Ξύλινα τσεκούρια: length 30 to 36 cm.

  • Panangga: Shield.

  • Αυτοσχέδια όπλα: wooden planks, metal pipes, umbrellas, lenses, folded magazines – newspapers, books, mobile phones, tennis rackets, billiard cues, Bunkals, coffee mugs, chair legs, tree branches, pens, pencils, etc.


The most basic and most common weapon in Kali is the stick. It is usually made from rattan, a cheap wood that comes from a type of wine that is found in South-eastern Asia. Tough and durable but lightweight, it only breaks under very harsh conditions and does not make splinters like wood, which makes it a safe educational tool. These qualities make it useful in defence against arms with blades. Kamagong (from ebony or ironwood wood) and Bahi (from Palm Wood) are also used sometimes after they are burned and hardened. These woods are generally not used for boxing as they are hard enough and pose a risk of causing serious injuries, but traditional boxing does not involve armed combat with unarmed people. The participants have enough skills in avoiding and attacking and show enough respect for the opponent not to injure him consciously. Today, several Kali trainees wear protective gloves and helmets when fighting with rattan sticks or use foam sticks. Some modern schools also use sticks made of aluminium or other metal, as well as plastic sticks.

Sharp Weapons

Baraw is a Cebuano term used in Kali for knife or dagger. The term Baraw is most often used on the island of Cebu in the province of Visayan, whereas in other islands or provinces the term Daga is usually met, but both terms are inextricably linked to the Filipino martial arts community. The terms Baraw and Daga are used either as Solo Baraw or Solo Daga and are related to battle with a knife and within the defensive systems, either as Doble Baraw or Doble Dagaassociated which has to do with two knives, or a combination of short and long arms, or even a combination of a wand and a dagger.

  • Daga/Cuchillo (Spanish for Knife and dagger) or Baraw/Pisaw: Knives or daggers of different shapes and sizes.

  • Balisong: Butterfly knife from the Balisong of Batangas province. The handle consists of 2 pieces that come together in a turning ring that folds and closes the blade.

  • Karambit: Convex-shaped Indo-Malaysian knife which is held by putting the finger in a hole at the top of the handle.

  • Bolo: Knife/sword similar to cuff.

  • Pinuti: Sword type from Cebu blade similar to Sundang though longer.

  • Iták or sundáng: knife used in homes and on plantations to open coconuts, the blade is hollow, with chiselled edge and angle handle downward.

  • Barong: wide thin leaf-shaped blade which is commonly used by women.

  • Binakoko: long blade which took its name from a fish.

  • Dinahong palay: has narrow blade similar in shape with rice sheet.

  • Kalis or Kris: Indomalaisian dagger, often meets with wavy blade, used more often in the southern provinces.

  • Kampilan: sword with handle like a fork, famous in the southern Philippines.

  • Sibat: Spear

  • Improvised weapons: ice axes, chisels, screwdrivers, scissors, broken bottles, pens, car keys, etc

Flexible weapons

  • Sarong: Long piece of fabric wrapped around the waist

  • Ekut: Scarf

  • Tabak-toyok: Joined sticks or else nunchaku

  • Latigo: consists of a handle between 20 and 30 cm and a whip consisting of a knitted strap 0.9 – 6.1 m long . The finish on the strap is a single piece of leather 25 – 76 cm long.

  • Improvised weapons: Belts, bandanas, scarves, blouses, towels, socks with stones or soap bars inside, ropes, wires, etc.



Many systems acknowledge that the technical nature of the battle varies dramatically when the distance between opponents changes, and generally ranks distances in three categories. Every distance has its own techniques and steps. Of course, some systems place more emphasis on specific distances than others, but almost all recognize that it is vital to be able to work and have control over all. The Balintawak style for example uses distant, medium and close combat techniques but specializes more in close techniques.

To check the distance and for many other reasons, the good control of pace is necessary. Most Kali systems explain the techniques of the feet with the help of virtual triangles. Normally when someone moves in any direction, both feet are in two corners of the triangle and the step becomes the third corner so that both legs not crossed never. The shape and size of the triangle must be adapted to each case. The style of gait and postures differ much from school to school and from instructor to instructor. In traditional schools, because of the necessity to fight, attitudes are usually very low, often with one knee resting on the ground, and the placement of legs is complicated and includes several crossover steps so as to allow trainees to face many opponents. Villabrille and San Miguel style are usually taught in this manner. Systems which have to do with one opponent or that are applied to competitions generally use less complicated foot movements and focus in the confrontation of a single opponent.


Many Filipino systems focus on confrontation and/or in defence at batting corners more than specific hits. The theory behind this approach is that practically all types of attacks (either armed or unarmed) are being made or repelled by these angles and the logic is that it is more effective to learn to defend yourself against specific angles of attack than to defend against specific styles, techniques or weapons. For example, the technical defence against an attack which comes in right corner over the head is similar whether the attacker uses punches, knife, sword or spear.

Older systems gave each corner a different name, but modern systems tend to simplify this using simple numbering. Many systems have 12 angles, some have only 5 while some even 72. Although the angles are differentiated, their numeric order and the way they are performed per system, are mostly based on Philippine cosmology. These basic angles describe exercises. To enable the trainees to memorize them, they are often trained in a series of blows from these angles which are called Abecedario (alphabet in Spanish). These are the blows of the beginners or the alphabet of Kali.

Some angles or blows have distinctive names:

  • San Miguel  is a front flap with the palm of the right hand, in which the bump starts diagonally from the upper-left torso to the opponent's left hip. It was named after the Archangel Michael, who is often depicted holding his sword in this corner. This is angle number one, on systems where angles are numbered. It is the easiest angle for most untrained people and was the corner number 1 because it is the most frequent angle of attack.

  • Sinawali, which is a characteristic feature of the movement of the two sticks associated with Kali. This movement took its name from the frayed of the shell of the coconut or the leaves of the Phoenix which are called Sawali and are included in the masonry of the houses Nipa hut. It is often encountered in constant attacks with two sticks and avoidance demonstrations.

  • Another characteristic technique is Redonda, which is the continuous cyclic downward and twisting technique of two sticks. Redonda (a circle in Spanish) is a hit that is directed circularly to return to its original position. This is extremely useful when sticks are used instead of swords, as this technique allows for extremely fast blows but needs constant training.

  • Abanico (fan in Spanish) or Witik is a hit which takes place turning the wrist 180 in the shape of a fan. This type of blow can be very fast and come from angles unexpected.

  • Pilantik, which is a hit that takes place by hitting the stick by turning the wrist over the head, in a motion similar to the Abanico, but alternating to blows 360o. It is very useful when fighters are very close to each other and cannot create space for normal blows.

  • Hakbang (step in Filipino) is a general term for foot training. For example, Hakbang Paiwas is the rotating gait while Hakbang Tatsulok is the triangular gait.

  • Puño (fist, handle or sword grip in Spanish) is a hit which takes place with the back of the gun. It usually targets the nerves or other soft points of the opponent's body, but in experienced hands the Puño can be used to crush bones.

It has to be pointed that many Kali techniques have Spanish names, because Spanish was the official language during the colonial period as the locals spoke about 170 different dialects in the archipelago of over 7500 islands in the Philippines. The techniques of Kali are generally based on the logic that both the trainee and his opponent are very well trained and prepared. For this reason, Kali should be approached with extreme caution, always taking into account the likelihood of failure to perform a technique or an unexpected knife attack. On the other hand, the trainee theoretically can attack quickly and effectively. The general principle is that the ability of an opponents’ attack should be eliminated by him being injured or persuaded to stop. For this reason, many blows are targeted at the hands and arms, aiming at the breaking of the hand that holds the weapon or the cutting of the tendon nerves. Equally important are the blows to the eyes and legs. A famous maxim mentions that "the stick targets the bones, the blade targets the flesh”

Mano Mano

Mano Mano is the unarmed part of the FMA and particularly of Kali. The term translates as "hands" or "hand by hand" and derives from the Spanish word mano (hand). It is also known as Suntukan or Panantukan in Luzon and Pangamot in Visayas, as well as De Cadena or Cadena de Mano on some FMA systems. American colonialists refer to this as "combat judo" or "Filipino boxing".

Mano Mano also includes kicks, punches, locks, throwings and grapings (dumog). FMA practitioners consider the hands as a weapon and all the movements of Mano Mano are based on armed techniques. In Kali, weapons are considered an extension of the body, so training with weapons naturally leads to the ability to unarmed combat. For this reason, Mano Mano is often taught at the higher levels of Kali after gaining experience in armed education because advanced learners are expected to be able to implement armed techniques in the unarmed battle. This, of course, is not always the case, as in some Kali systems they start training (and sometimes the whole training consists only of this) with the unarmed part.

Some masters of Mano Mano are the following:

  • Antonio Illustrisimo

  • Venancio "Anciong" Bacon

  • Rey Galang

  • Leo Tortal Gaje

  • Edgar Sulite

  • Danny Guba

  • Francisco Guilledo

  • Ceferino Garcia

  • Gabriel Elorde


Paninipa, Pagsipa, Pananadiyak, Pagtadiyak, and Sikaran (terminology for kicking in various regions, dialects and styles) are parts of Kali which focus on knees, tripping and leg low blows. Pananjakman is also a terminology used in Filipino-American systems as well as in Western FMA systems and is commonly referred to the system developed by Lucky Lucaylucay, Floro Villabrille and Dan Inosanto's family. In addition to the distinctive style of Sikaran from the Baras region of Rizal, which uses high kicks, kicks in general as a separate art are never taught autonomously in the Philippines, and this training takes place only in the West where the Pananjakman is usually taught along with Panantukan.

Paninipa is the study of the muscles and the skeleton of the legs and how they are connected, aiming, through the study of their physiology, either to cause pain or to fracture - dislocation of the bones. Most hitting techniques include applying pressure to turn the target area in such a way as to cause injury or fracture. Such pressures can be applied by foot press and kicks to the fingers or the knees. The goals include genitals, thighs, knees, shins, ankles, soles and toes. The upper part of the body is used only for defensive manoeuvres, which makes the Pananadiyak ideal if the fighting the opponents are tied together. When used effectively, blows can throw the opponent to the ground or make him so weak that he cannot stand on his feet.

The fundamental techniques include kicking or breaking the ankle to push it either near or away from the opposite leg, pressing the foot of the opponent's leg with the heel and disrupting its balance as well as fracture the opponents’ knee from the side.


Several courses with exercises such as Sombrada, Contrada, Sinawali, Hubud-Lubud and Sequidas, were initially presented to the public as a set of organized exercises by the school of Inosanto and were designed to allow the pairs of athletes to move quickly and experimenting by practising variations of these exercises while remaining safe. For example, in Sumbrada one fuels the attack which the other repels, creating a new attack that the initially aggressor in turn repels, and goes by saying. Hubud-Lubud or Hubad-Lubad from Doce Pares is often used as an exercise where one of the two is forced to react and think quickly. Initially, pupils learn specific types of attacks and counterattacks. As they evolve, they can add different variations, change foot movements or create completely new attacks: eventually, the exercise becomes completely free as a form. Palakaw, from Balintawak style, consists from random offensive and defensive movements. Palakaw in Cebuano means rehearsal at different angles of blows and defences. It is known as corridas, or blows without order or pattern. Disarmament, falls and other techniques usually disrupt the flow of such an exercise, but usually begin with such a sequence of movements to force the learner to adapt to various situations. A common practice is to initiate an exercise with each student holding two weapons. During the exercise, if the student finds an opportunity to disarm his opponent he does so, but the exercise continues until both students stay unarmed. Some exercises only use one weapon per pair, and the opponents take turns to disarm each other. The Seguidas exercises that have been pumped by the San Miguel system consist of a set of blows and sequence of movements which usually include sticks and daggers.

The rhythm, although it is a key part of Kali exercises, is used more in the USA and Europe, where a specific sound is used as a guide for students to follow the exercise. To ensure safety, participants move during the exercises at a specific pace that they elevate as time passes. This rhythm, along with the southern Filipino attire which includes a vest and high-waisted pants often passed as some type of tradition when Kali is practiced in the Philippines – may have been mistaken for traditional dance rhythms or it can add a form of nationality to the art. Kali is usually practiced in the Philippines without rhythm, out of rhythm or otherwise. The diversity of Filipino martial arts means that there is no formal uniform in Kali.

The Live Hand

The live hand is the other hand of the trainee who does not hold the basic weapon. The use of "live hand" is an important aspect and trademark of Kali. Even (or especially) when it is empty, the hand can be used as a second weapon by the trainees in Kali. As opposed to most of the armed systems such as fencing where the second hand remains hidden and unused, in Kali the 2nd hand is used for trapping, locking, weapons blockages, checks, disarming, blows and for the opponent's controlling.

The use of the 2nd hand is one of the most characteristic examples of how the initial armed training method in Kali leads to effective unarmed techniques. Because of the training with Doble Baston (two weapons) and with Espada or Daga (Sword and Dagger) ambidextrous memory occurs in the body, so Kali fighters find it very easy to use the 2nd hand effectively after the transition from armed to unarmed workout.

Doble Baston – Two sticks

The terms Doble Baston, and less often Doble olisi, are common names for a group of techniques which include 2 sticks. Art is more known in the world as Sinawali. The term Sinawali comes from an insulating material called Sawali and is often used in the Nipa Huts tribe. It consists of pieces of wool that come from palm leaves and is used for masonry and flooring.

These techniques require the user to use both weapons equally: many exercise are used to help the trainee acquire more ambidextrous abilities. It is a part of the art which is taught mainly from an average level and above and is considered one of the most important pieces of the art learning.


Sinawali refers to the activity of "weaving", as applied to the Kali and includes exercises of two people carrying two arms. The term comes from "Sawali", the insulating wall of the Nipa Huts breed.

Sinawali exercises provide the practitioners with Kali basic skills and movements that have to do with the method of reaction and blocking of two weapons called Doblete. Sinawali training is often presented to young learners to help them develop specific basic skills that include: posture and distance from the opponent, body rotation and the appropriate radius of realization of rotation, recognition of their centre of gravity, eye-hand cooperation, target perception and recognition, increase ambidextrous abilities, recognition and execution of coordinated upper body movements and muscular development which is necessary for the art, especially in the areas of the wrist and forearm.

Cross Training

Chinese and Malaysian Filipino communities have been practicing for centuries in Kali together with Kuntaw and Silat, so many North Americans mistakenly believe that Silat originated in the Philippines.

ΚSome of the contemporary styles, especially the Doce Pares and the Modern Kali, contain some elements of Japanese martial arts such as joint locks, castings, blockages, bumps and staying low that have been integrated by jujutsu, judo, Aikido and karate as some of the founders of these modern styles had black belts and Dan in some of these systems. Some Kali styles are complementary to Chinese Wing Chun or Japanese Aikido due to the state of body mechanics and targeting of the opponent's nervous system in blows, stick movement and rotations.

In Western countries, it is very common to practice Kali in collaboration with other martial arts, especially Wing Chun, Jeet Kune Do and Silat. This results in the confusion between styles, systems and origin because some people are doing training in these arts without explaining the principles of each one and without making references to their founders. For example, American Kenpo and Kajukenbo go back to interactions between Chinese, Japanese and Filipino immigrants in Hawaii and to a lesser extent in other parts of the US. In the US, the common learning of Kali and Jeet Kune Do as done by Dan Inosanto takes place on the basis of the logic "keep what is useful, reject what is useless".

Supporters of this type of education say that these arts are very similar to several areas and complement each other very well. It has become quite commercially effective to offer Kali classes at schools of traditional Asian martial arts in America, but some trainers of other Kali styles often reject these lessons as inferior forms of authentic educational methods.


Το Kali, το οποίο είναι γνωστό και ως Escrima ή Arnis είναι πολεμική τέχνη και αποτελεί το εθνικό σπορ των Φιλιππίνων. Και οι τρείς όροι είναι συνώνυμοι των Φιλιππινέζικων Πολεμικών Τεχνών FMA οι οποίες δίνουν έμφαση στην ένοπλη μάχη με ραβδιά, μαχαίρια, όπλα με λεπίδες και διάφορα αυτοσχέδια όπλα καθώς και σε άοπλες τεχνικές. Είναι επίσης γνωστό ως Estoque (ξίφος στα Ισπανικά), Estocada (χτύπημα ή μαχαίρωμα στα Ισπανικά), και Garrote (γκλοπ στα Ισπανικά). Στην Λουζόν συναντάται και ως Kali de Mano.

Το Kali περιλαμβάνει επίσης μάχη σώμα με σώμα, κλειδώματα αρθρώσεων, γραπώματα και τεχνικές αφοπλισμών. Αν και γενικά, δίνεται έμφαση στο ένοπλο κομμάτι στις συγκεκριμένες τέχνες, κάποια συστήματα εστιάζουν στο άοπλο κομμάτι και κάποια παραδοσιακά συστήματα δεν διδάσκουν καθόλου όπλα. Οι δύο όροι, Kali και Escrima προέρχονται από τα Ισπανικά.

Οι βασικές δεξιότητες της συγκεκριμένης τέχνης μπορούν να αναπτυχθούν από οποιονδήποτε, και ενισχύουν τα αντανακλαστικά του πάνω μέρους του σώματος και την ταχύτητα.

Όσον αφορά το κάτω μέρος του σώματος, μέσα από την εκπαίδευση αναπτύσσεται η ικανότητα αυτόνομης κίνησης του, ενώ το Kali παραμένει εξαιρετικά αποτελεσματικό ως πολεμική τέχνη και ως εργαλείο αυτοπροστασίας.

Τα εκπαιδευτικά όπλα είναι ραβδιά καθώς και κοντά ή μακριά μαχαίρια.

Υπάρχει επίσης και άοπλο κομμάτι στο Kali το οποίο προέρχεται από το μαχαίρι. Οι πτυχές του πάνω μέρους του σώματος ονομάζονται Panantukan και η τέχνη των χτυπημάτων με τα πόδια Pananjakman. Αυτά διδάσκονται επιπρόσθετα σε άλλες πολεμικές τέχνες και μπορούν να βοηθήσουν να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι γωνίες και τα χτυπήματα.


Οι μαθητές στο Kali ξεκινάνε την εκπαίδευσή τους μαθαίνοντας το ένοπλο κομμάτι και προχωράνε στο άοπλο αφού έχουν φτάσει σε ικανοποιητικό επίπεδο την εκμάθηση των τεχνικών του ραβδιού και του μαχαιριού. Αυτό έρχεται σε αντιδιαστολή με τις περισσότερες Ασιατικές πολεμικές τέχνες αλλά εξηγείται από το ότι οι τεχνικές των χεριών που αναπτύσσονται φυσικά στο ένοπλο κομμάτι εκμάθησης είναι οι ίδιες με αυτές που αργότερα χρησιμοποιούνται στο άοπλο και μέσω της μνήμης του σώματος χρησιμοποιούνται από τον εκπαιδευόμενο σε όλες τις περιπτώσεις. Επίσης βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιος εκπαιδευμένος στα όπλα έχει πλεονέκτημα έναντι κάποιου ο οποίος εκπαιδεύεται χωρίς όπλα και ουσιαστικά μαθαίνουν οι εκπαιδευόμενοι να μάχονται με ένοπλους επιτιθέμενους. Τα περισσότερα συστήματα Kali εφαρμόζουν τεχνικές για ραβδί, μαχαίρι και άοπλο, το οποίο ουσιαστικά έχει να κάνει με ομαδοποίηση κινήσεων. Αφού το όπλο θεωρείται προέκταση του σώματος, οι ίδιες γωνίες και τεχνικές ποδιών εφαρμόζονται με ή χωρίς όπλο. Ο λόγος είναι μάλλον ιστορικός, επειδή οι ιθαγενείς πολεμιστές πήγαιναν στη μάχη οπλισμένοι και κατέφευγαν σε άοπλη μάχη μόλις έχαναν τα όπλα τους.

Πολλά συστήματα ξεκινάνε την εκπαίδευσή τους με δύο όπλα: είτε με δύο ραβδιά, ή με ένα ραβδί και ένα ξύλινο μαχαίρι. Αυτά τα στυλ δίνουν έμφαση στο να είναι και τα δύο χέρια απασχολημένα και να κινούνται αυτόνομα προς διαφορετικές κατευθύνσεις έτσι ώστε οι εκπαιδευόμενοι να μάθουν να είναι αμφιδέξιοι. Για παράδειγμα, μπορεί το ένα χέρι που κρατάει το ραβδί να χτυπήσει το κεφάλι ενώ το άλλο χέρι να χτυπήσει το χέρι του αντιπάλου. Τέτοιου είδους εκπαίδευση αναπτύσσει την ικανότητα να χρησιμοποιούνται και τα δύο άκρα ανεξάρτητα, το οποίο είναι σημαντική δεξιότητα ακόμη και όταν κάποιος κρατάει ένα όπλο.

Η βασική ιδέα και το διακριτό χαρακτηριστικό των φιλιππινέζικων πολεμικών τεχνών είναι το “ζωντανό χέρι”. Ακόμα και όταν ο εκπαιδευόμενος κρατάει μόνο ένα όπλο, το άλλο χέρι χρησιμοποιείται για να ελέγχει, να παγιδεύει και να αφοπλίζει το όπλο του αντιπάλου, να στοχεύει στην απόκρουση, το κλείδωμα των αρθρώσεων καθώς και την χειραγώγηση του αντιπάλου, μέσω της προβολής οπτικού ερεθίσματος για αντιπερισπασμό με το “ζωντανό χέρι”.

Ειδη Οπλων

Όπλα πρόσκρουσης

  • Baston, olisi, yantok: Ραβδιά τα οποία έχουν μήκος από 60 έως 70 cm

  • Largo mano yantok: Μακρύτερα ραβδιά, μήκους 70 έως 90 cm.

  • Dulo y dulo: Κοντό ραβδί μήκους 10 έως 17 cm το οποίο κρατείται στην παλάμη.

  • Bankaw: Κοντάρι 1.80 m. Τα κοντάρια χρησιμοποιούνται για να εξασκηθούν τεχνικές σπαθιού.

  • Ξύλινα τσεκούρια: Μήκους 30 έως 36 cm.

  • Panangga: Aσπίδα.

  • Αυτοσχέδια όπλα: Ξύλινες σανίδες, μεταλλικοί σωλήνες, ομπρέλες, φακοί, διπλωμένα περιοδικά – εφημερίδες, βιβλία, κινητά τηλέφωνα, ρακέτες τέννις, στέκες μπιλιάρδου, μπουKaliα, κούπες καφέ, πόδια καρέκλας, κλαδιά δέντρων, στυλό, μολύβια, κλπ.


Το βασικότερο και πιο συνηθισμένο όπλο στο Kali είναι το ραβδί. Συνήθως κατασκευάζεται από rattan, ένα φτηνό ξύλο που προέρχεται από ένα τύπο αμπελιού που συναντάται στην Νοτιοανατολική Ασία. Σκληρό και ανθεκτικό αλλά όμως ελαφρύ, σπάει μόνο κάτω από πολύ σκληρές συνθήκες και δεν βγάζει σκλήθρες όπως το ξύλο, γεγονός που το καθιστά ως ένα ασφαλές εκπαιδευτικό εργαλείο. Αυτές του οι ιδιότητες το καθιστούν χρήσιμο στην άμυνα εναντίον όπλων με λεπίδες. Το Kamagong (από ξύλο έβενου ή ironwood) και το Bahi (από ξύλο φοίνικα) χρησιμοποιούνται επίσης κάποιες φορές αφού καούν και σκληρύνουν. Αυτά τα ξύλα γενικά δεν χρησιμοποιούνται για πυγμαχία καθώς είναι αρκετά σκληρά και ελλοχεύει ο κίνδυνος να προκαλέσουν σοβαρούς τραυματισμούς, όμως η παραδοσιακή πυγμαχία δεν περιλαμβάνει μάχη ένοπλου με άοπλο. Οι συμμετέχοντες έχουν αρκετές δεξιότητες όσον αφορά τις αποφυγές και τις επιθέσεις και δείχνουν αρκετό σεβασμό στον αντίπαλο ώστε να μην τον τραυματίζουν συνειδητά. Σήμερα, αρκετοί εκπαιδευόμενοι Kali φοράνε προστατευτικά στα χέρια και στο κεφάλι όταν μάχονται με ραβδιά rattan αλλιώς χρησιμοποιούν ραβδιά από αφρολέξ. Κάποιες σύγχρονες σχολές χρησιμοποιούν επίσης ραβδιά από αλουμίνιο ή άλλο μέταλλο, καθώς και πλαστικά ραβδιά.

Αιχμηρά όπλα

Το Baraw είναι όρος Cebuano ο οποίος χρησιμοποιείται στο Kali και σημαίνει μαχαίρι ή στιλέτο. Ο όρος Baraw χρησιμοποιείται συχνότερα στο νησί Cebu στην επαρχία Visayan ενώ σε άλλα νησιά ή επαρχίες συναντάται συχνότερα ο όρος Daga, όμως και οι δύο ορολογίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την κοινότητα των φιλιππινέζικων πολεμικών τεχνών. Οι όροι Baraw και Daga χρησιμοποιούνται είτε ως Solo Baraw ή Solo Daga και σχετίζονται με μάχη με ένα μαχαίρι και αμυντικά συστήματα, είτε ως Doble Baraw ή Doble Dagaassociated το οποίο έχει να κάνει με συστήματα με δύο μαχαίρια ή με συνδυασμό κοντών και μακριών όπλων, λχ συστήματος συνδυασμού ραβδιού και στιλέτου.

  • Daga/Cuchillo (ισπανικά για μαχαίρι και στιλέτο) ή Baraw/ Pisaw: Μαχαίρια ή στιλέτα διαφορετικών σχημάτων και μεγεθών.

  • Balisong: Μαχαίρι πεταλούδα από το Βarrio Balisong της επαρχίας Batangas. Η λαβή αποτελείται από 2 κομμάτια που ενώνονται σε ένα στρεφόμενο κρίκο ο οποίος διπλώνει και κλείνει την λεπίδα.

  • Karambit: Κυρτού σχήματος Ινδο – Μαλαισιανό μαχαίρι το οποίο κρατείται βάζοντας το δάχτυλο σε μία τρύπα στην κορυφή της λαβής.

  • Bolo: Μαχαίρι / ξίφος παρόμοιο με την μανσέτα.

  • Pinuti: Τύπος σπαθιού από λεπίδα Cebu παρόμοιο με Sundang όμως μακρύτερο.

  • Iták or sundáng: Μαχαίρι που χρησιμοποιούσαν στα σπίτια και στις φυτείες για να ανοίγουν καρύδες, η λεπίδα του είναι κοίλη, με σμιλευμένη άκρη και λαβή με γωνία προς τα κάτω.

  • Barong: Πλατιά λεπτή λεπίδα σε σχήμα φύλλου η οποία χρησιμοποιείται συνήθως από γυναίκες.

  • Binakoko: Μακριά λεπίδα η οποία πήρε το όνομά της από ένα ψάρι.

  • Dinahong palay: Εχει στενή λεπίδα παρόμοια σε σχήμα με φύλλο ρυζιού.

  • Kalis or Kris: Ινδομαλαισιανό στιλέτο, συχνά συναντάται με κυματιστή λεπίδα, χρησιμοποιείται συχνότερα στις νότιες επαρχίες.

  • Kampilan: Σπαθί με λαβή σαν πιρούνι, διάσημο στις Νότιες Φιλιππίνες.

  • Sibat: Δόρυ

  • Αυτοσχέδια όπλα: Παγοκόφτες, κοπίδια, κατσαβίδια, ψαλίδια, σπασμένα μπουKaliα, στυλό, κλειδιά αυτοκινήτου, κλπ

Εύκαμπτα όπλα

  • Sarong: Μακρύ κομμάτι υφάσματος το οποίο τυλίγεται γύρω από τη μέση

  • Ekut: Φουλάρι

  • Tabak-toyok: Ενωμένα ραβδιά ή αλλιώς nunchaku

  • Latigo : Αποτελείται από μια λαβή μεταξύ 20 και 30 cm και ένα μαστίγιο το οποίο αποτελείται από πλεκτό λουρί μάκρους0,9 – 6,1 m. Το τελείωμα στο λουρί είναι ένα μονό κομμάτι δέρμα μήκους 25 – 76 cm.

  • Αυτοσχέδια όπλα: Ζώνες, μπαντάνες, μαντήλια, μπλούζες, πετσέτες, κάλτσες με πέτρες ή μπάρες σαπουνιού στο εσωτερικό τους, σχοινιά, καλώδια, κλπ 



Πολλά συστήματα αναγνωρίζουν ότι η τεχνική φύση της μάχης μεταβάλλεται δραματικά όταν αλλάζει η απόσταση μεταξύ των αντιπάλων, και γενικά κατατάσσει τις αποστάσεις σε τρεις κατηγορίες. Κάθε απόσταση έχει της δικές της τεχνικές και βηματισμούς. Φυσικά, ορισμένα συστήματα δίνουν μεγαλύτερη έμφαση σε συγκεκριμένες αποστάσεις σε σχέση με άλλες, αλλά σχεδόν όλα αναγνωρίζουν ότι είναι ζωτικής σημασίας το να μπορέσεις να δουλέψεις και να έχεις έλεγχο σε όλες. Το στυλ Balintawak για παράδειγμα χρησιμοποιεί μακρινές, μεσαίες και κοντινές τεχνικές μάχης αλλά εξειδικεύεται περισσότερο σε κοντινές τεχνικές.

Για να ελεγχθεί η απόσταση καθώς και για πολλούς άλλους λόγους, ο καλός έλεγχος του βηματισμού είναι απαραίτητος. Τα περισσότερα συστήματα Kali εξηγούν τις τεχνικές των ποδιών με την βοήθεια των νοητών τριγώνων. Κανονικά όταν κινείται κάποιος προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, τα δύο πόδια βρίσκονται σε δύο γωνίες του τριγώνου και το βήμα γίνεται στην τρίτη γωνία ώστε τα δύο πόδια να μην διασταυρώνονται ποτέ. Το σχήμα και το μέγεθος του τριγώνου πρέπει να προσαρμόζεται σε κάθε περίπτωση. Το στυλ του βηματισμού και οι στάσεις του σώματος διαφοροποιούνται πολύ από σχολή σε σχολή και από εκπαιδευτή σε εκπαιδευτή. Στις παραδοσιακές σχολές, λόγω της αναγκαιότητας στη μάχη, οι στάσεις είναι συνήθως πολύ χαμηλά, συχνά με το ένα γόνατο να ακουμπά στο έδαφος, και η τοποθέτηση των ποδιών περίπλοκη και περιλαμβάνει αρκετά διασταυρωμένα βήματα έτσι ώστε να επιτρέπει στους εκπαιδευόμενους να αντιμετωπίζουν πολλούς αντιπάλους. Τα στυλ Villabrille και San Miguel συνήθως διδάσκονται με αυτόν τον τρόπο. Τα συστήματα τα οποία έχουν να κάνουν με ένα αντίπαλο ή που εφαρμόζονται σε αγώνες γενικά χρησιμοποιούν λιγότερο περίπλοκες κινήσεις ποδιών μια και συγκεντρώνονται στην αντιμετώπιση ενός μόνο αντιπάλου.


Πολλά Φιλιππινέζικα συστήματα επικεντρώνονται στην αντιμετώπιση και / ή στην άμυνα σε γωνίες χτυπημάτων περισσότερο από ότι σε συγκεκριμένα χτυπήματα. Η θεωρία πίσω από τη συγκεκριμένη προσέγγιση είναι ότι πρακτικά όλοι οι τύποι επιθέσεων (είτε ένοπλων είτε άοπλων) γίνονται ή αποκρούονται μέσω αυτών των γωνιών και η λογική είναι ότι είναι αποτελεσματικότερο το να μαθαίνει κανείς να αμύνεται ενάντια σε συγκεκριμένες γωνίες επίθεση από το να αμύνεται ενάντια συγκεκριμένων στυλ, τεχνικών ή όπλων. Για παράδειγμα, η τεχνική άμυνας εναντίον μιας επίθεσης η οποία έρχεται σε δεξιά γωνία πάνω από τι κεφάλι είναι παρόμοια είτε ο επιτιθέμενος χρησιμοποιεί γροθιές, μαχαίρι, σπαθί ή δόρυ.

Παλαιότερα συστήματα έδιναν σε κάθε γωνία διαφορετικό όνομα, όμως τα μοντέρνα συστήματα τείνουν να το απλοποιούν αυτό χρησιμοποιώντας απλή αρίθμηση. Πολλά συστήματα έχουν 12 γωνίες, κάποια έχουν μόνο 5 ενώ κάποια άλλα ακόμη και 72. Παρόλο που διαφοροποιούνται οι γωνίες, η σειρά αρίθμησής τους και ο τρόπος με τον οποίο εκτελούνται ανά σύστημα, οι περισσότερες βασίζονται στην Φιλιππινέζικη κοσμολογία. Οι βασικές αυτές γωνίες περιγράφουν ασκήσεις. Για να μπορέσουν οι εκπαιδευόμενοι να τις απομνημονεύσουν, συχνά εκπαιδεύονται σε μια σειρά χτυπημάτων από αυτές τις γωνίες η οποία καλείται abecedario (αλφάβητο στα Ισπανικά). Αυτά είναι τα χτυπήματα των αρχάριων ή η Αλφαβήτα του Kali.

Μερικές γωνίες ή χτυπήματα έχουν χαρακτηριστικά ονόματα:

  • San Miguel είναι ένα μπροστινό χτύπημα με την παλάμη του δεξιού χεριού, στο οποίο ξεκινάει το χτύπημα διαγώνια από το πάνω δεξί μέρος του κορμού με κατεύθυνση τον αριστερό γοφό του αντιπάλου. Πήρε την ονομασία του από τον αρχάγγελο Μιχαήλ, ο οποίος απεικονίζεται συχνά να κρατάει το σπαθί του σε αυτή την γωνία. Αυτή είναι η γωνία Νούμερο 1, σε συστήματα όπου οι γωνίες έχουν αρίθμηση. Αποτελεί την πιο εύκολη γωνία για τους περισσότερους ανεκπαίδευτους ανθρώπους και αποτέλεσε την γωνία νούμερο 1 επειδή είναι η συχνότερη γωνία επίθεσης.

  • Sinawali, το οποίο αποτελεί σήμα κατατεθέν κίνηση των δύο ραβδιών που σχετίζεται με το Kali . Η κίνηση αυτή πήρε το όνομά της από τα ξέφτια του κελύφους της καρύδας ή τα φύλλα του φοίνικα τα οποία λέγονται sawali και περιλαμβάνονται στην τοιχοποιία των κατοικιών nipa hut. Συναντάται συχνά σε συνεχείς επιθέσεις με δύο ραβδιά και επιδείξεις αποφυγής.

  • Άλλη χαρακτηριστική τεχνική είναι η Redonda, η οποία είναι η συνεχής κυκλική με φορά προς τα κάτω και στριφογυριστή τεχνική δύο ραβδιών. H redonda (κύκλος στα Ισπανικά) είναι ένα χτύπημα το οποίο κατευθύνεται κυκλικά έτσι ώστε να επιστρέψει στην αρχική του θέση. Αυτό είναι εξαιρετικά χρήσιμο όταν χρησιμοποιούνται ραβδιά αντί για σπαθιά, καθώς η συγκεκριμένη τεχνική επιτρέπει εξαιρετικά γρήγορα χτυπήματα αλλά χρειάζεται διαρκή εξάσκηση.

  • Το abanico (βεντάλια στα Ισπανικά) ή witik  είναι ένα χτύπημα το οποίο πραγματοποιείται γυρνώντας τον καρπό 180ο σε σχήμα βεντάλιας. Αυτός ο τύπος χτυπήματος μπορεί να είναι πολύ γρήγορος και να έρθει από γωνίες μη αναμενόμενες.

  • Pilantik, το οποίο είναι ένα χτύπημα που πραγματοποιείται χτυπώντας με το ραβδί γύρίζοντας τον καρπό πάνω από το κεφάλι, σε μια κίνηση παρόμοια με το abanico, αλλά εναλλασόμενα σε χτυπήματα 360ο. Είναι πολύ χρήσιμο όταν οι μαχητές είναι πολύ κοντά ο ένας στον άλλο και δεν μπορούν να δημιουργήσουν χώρο για κανονικά χτυπήματα.

  • Hakbang (βήμα στα Φιλιππινέζικα) είναι γενικός όρος για την εξάσκηση των ποδιών. Για παράδειγμα, hakbang paiwas είναι ο περιστρεφόμενος βηματισμός ενώ hakbang tatsulok  είναι ο τριγωνικός βηματισμός.

  • Puño (γροθιά, λαβή ή λαβή ξίφους στα Ισπανικά) είναι ένα χτύπημα το οποίο πραγματοποιείται με το πίσω μέρος του όπλου. Συνήθως έχει στόχο κάποιο νεύρο ή άλλα μαλακά σημεία του σώματος του αντιπάλου, όμως σε έμπειρα χέρια το puño μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να συνθλίψει κόκκαλα.

Ας σημειωθεί ότι πολλές τεχνικές Kali έχουν ισπανικά ονόματα, επειδή τα Ισπανικά ήταν η επίσημη γλώσσα κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας καθώς οι ντόπιοι μιλούσαν περίπου 170 διαφορετικές διαλέκτους στο αρχιπέλαγος των πάνω από 7500 νησιών στις Φιλιππίνες.

Οι τεχνικές του Kali γενικά βασίζονται στην λογική ότι τόσο ο εκπαιδευόμενος όσο και ο αντίπαλός του είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι και προετοιμασμένοι. Για αυτό το λόγο, το Kali πρέπει να προσεγγίζεται με εξαιρετική προσοχή, λαμβάνοντας υπόψη πάντα την πιθανότητα της αποτυχίας πραγματοποίησης κάποιας τεχνική ή μιας μη αναμενόμενης επίθεσης μαχαιριού. Από την άλλη πλευρά, ο εκπαιδευόμενος θεωρητικά μπορεί να επιτεθεί γρήγορα και αποτελεσματικά. Η γενική αρχή είναι ότι η ικανότητα του αντιπάλου να επιτεθεί θα πρέπει να εξολοθρεύεται από τον να τραυματίζεται ή να πείθεται να σταματήσει. Για αυτό το λόγο πολλά χτυπήματα στοχεύουν στα χέρια και τα μπράτσα, με στόχο το σπάσιμο του χεριού που κρατάει το όπλο ή το κόψιμο των νεύρων του τένοντα, αλλά εξίσου σημαντικά είναι και τα χτυπήματα στα μάτια και τα πόδια. Ένα διάσημο απόφθεγμα αναφέρει ότι “το ραβδί στοχεύει στα κόκκαλα, η λεπίδα στην σάρκα”.

Mano Mano

To Mano Mano είναι το άοπλο μέρος του FMA και συγκεκριμένα του Kali. Ο όρος μεταφράζεται ως "χέρια" ή "χέρι με χέρι" και προέρχεται από την ισπανική λέξη mano (χέρι). Είναι επίσης γνωστό ως  suntukan ή panantukan  στην Λουζόν και pangamot στην Visayas, καθώς και ως De Cadena ή Cadena de Mano σε κάποια συστήματα FMA. Οι Αμερικάνοι αποικιοκράτες αναφέρονται σε αυτό ως "combat judo" ή “Filipino boxing”.

Το Mano mano περιλαμβάνει επίσης κλωτσιές, μπουνιές, κλειδώματα, ρίψεις και γραπώματα (dumog). Οι ασκητές FMA λαμβάνουν τα χέρια ως όπλο και όλες οι κινήσεις του mano mano βασίζονται στις ένοπλες τεχνικές. Στο Kali, τα όπλα θεωρούνται προέκταση του σώματος και έτσι η εκπαίδευση με όπλα οδηγεί με φυσικό τρόπο στην ικανότητα άοπλης μάχης. Για αυτό το λόγο, το mano mano συχνά διδάσκεται στα ανώτερα επίπεδα του Kali μετά την απόκτηση εμπειρίας στην ένοπλη εκπαίδευση επειδή οι προχωρημένοι μαθητές αναμένεται να μπορούν να εφαρμόσουν τις ένοπλες τεχνικές στην άοπλη μάχη. Αυτό βέβαια δεν ισχύει πάντα, καθώς σε κάποια συστήματα του Kali ξεκινάνε την εκπαίδευση (και μερικές φορές αποτελείται μόνο από αυτό) με το άοπλο κομμάτι.

Κάποιοι masters του Mano Mano είναι οι ακόλουθοι:

  • Antonio Illustrisimo

  • Venancio "Anciong" Bacon

  • Rey Galang

  • Leo Tortal Gaje

  • Edgar Sulite

  • Danny Guba

  • Francisco Guilledo

  • Ceferino Garcia

  • Gabriel Elorde


Τα Paninipa, Pagsipa, Pananadiyak, Pagtadiyak, και το Sikaran (ορολογία για την κλωτσιά σε διάφορες περιφέρειες, διαλέκτους και στυλ) είναι μέρη του Kali τα οποία επικεντρώνονται στα γόνατα, στις τρικλοποδιές και στα χαμηλά χτυπήματα ποδιών. Το Pananjakman είναι επίσης ορολογία που χρησιμοποιείται σε συστήματα Φιλιππινοαμερικάνικα καθώς και σε δυτικά συστήματα FMA και αναφέρεται συνήθως στο σύστημα που έχει αναπτυχθεί από τους Lucky Lucaylucay, Floro Villabrille και την οικογένεια του Dan Inosanto. Εκτός από το διακριτό στυλ του Sikaran από την περιοχή του Baras της επαρχίας Rizal, το οποίο χρησιμοποιεί και ψηλές κλωτσιές, οι κλωτσιές γενικά σαν ξεχωριστή τέχνη δεν διδάσκονται ποτέ αυτόνομα στις Φιλιππίνες, και αυτή η εκπαίδευση γίνεται μόνο στην δύση όπου το Pananjakman συνήθως διδάσκεται μαζί με το Panantukan.

Το Paninipa είναι η μελέτη των μυών και του σκελετού των ποδιών και πως συνδέονται μεταξύ τους, έχοντας ως στόχο μέσω της μελέτης της φυσιολογίας τους είτε την πρόκληση πόνου είτε το σπάσιμο ή την εξάρθρωση των κόκκαλων. Οι περισσότερες τεχνικές χτυπημάτων περιλαμβάνουν την εφαρμογή πίεσης ώστε να στρέψουν την περιοχή στόχο με τέτοιο τρόπο ώστε να προκληθεί τραυματισμός ή κάταγμα. Τέτοιες πιέσεις μπορούν να εφαρμοστούν με πάτημα ποδιού, κλωτσιά σε δάχτυλο ή γόνατο. Οι στόχοι περιλαμβάνουν τα γεννητικά όργανα, τους μηρούς, τα γόντατα, τις κνήμες, τους αστραγάλους τα πέλματα και τα δάχτυλα. Το πάνω μέρος του σώματος χρησιμοποιείται μόνο για αμυντικούς ελιγμούς, γεγονός που καθιστά το pananadiyak ιδανικό για την περίπτωση που οι μαχόμενοι είναι δεμένοι μεταξύ τους. Όταν χρησιμοποιείται αποτελεσματικά, τα χτυπήματα μπορούν να πετάξουν τον αντίπαλο στο έδαφος ή να τον κάνουν τόσο αδύναμο που να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του.

Οι θεμελιώδεις τεχνικές περιλαμβάνουν κλωτσιές ή σπάσιμο του αστραγάλου ώστε να τον ωθήσουν είτε κοντά είτε μακριά από το αντίθετο πόδι, πατώντας το πέλμα του ποδιού του αντιπάλου με την φτέρνα και διαταράσσοντας την ισορροπία του καθώς και σπασίματα του γόνατου του αντιπάλου από το πλάι.


Αρκετά μαθήματα με ασκήσεις όπως  sombrada,  contrada,  sinawali,  hubud-lubud και sequidas, αρχικά παρουσιάστηκαν στο κοινό ως σετ οργανωμένων ασκήσεων από την σχολή του Inosanto και σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να επιτρέπουν στα ζευγάρια αθλητών να κινούνται γρήγορα και να πειραματίζονται με παραλλαγές των ασκήσεων αυτών παραμένοντας ασφαλείς. Για παράδειγμα, στην sumbrada ο ένας τροφοδοτεί την επίθεση την οποία ο άλλος αποκρούει, δημιουργώντας μια νέα επίθεση που ο αρχικά επιτιθέμενος με την σειρά του αποκρούει, και πάει λέγοντας. Το hubud-lubud ή hubad-lubad από το Doce Pares χρησιμοποιείται συχνά σαν άσκηση όπου ο ένας από τους δύο αναγκάζεται να αντιδράσει και να σκεφτεί γρήγορα. Αρχικά, οι μαθητές μαθαίνουν συγκεκριμένα είδη επιθέσεων, αναμετρήσεων και αντεπιθέσεων. Καθώς εξελίσσονται μπορούν να προσθέσουν διάφορες παραλλαγές, να αλλάξουν τις κινήσεις των ποδιών ή και να δημιουργήσουν εντελώς καινούργιες επιθέσεις: τελικά, η άσκηση γίνεται εντελώς ελεύθερη ως φόρμα. Το Palakaw, από το στυλ Balintawak, είναι τυχαίες επιθετικές και αμυντικές κινήσεις. Palakaw στα Cebuano σημαίνει πρόβα σε διαφορετικές γωνίες χτυπημάτων και άμυνών. Είναι γνωστό ως corridas, ή χτυπήματα χωρίς σειρά ή σχέδιο. Οι αφοπλισμοί, οι πτώσεις και άλλες τεχνικές συνήθως διαταράσσουν τη ροή μιας τέτοιας άσκησης, αλλά συνήθως ξεκινούν από μια τέτοια ακολουθία κινήσεων ώστε να αναγκάσουν τον μαθητή να προσαρμοστεί σε διάφορες καταστάσεις. Μια κοινή πρακτική είναι να ξεκινήσει μια άσκηση με κάθε μαθητή να κρατάει δύο όπλα. Κατά την διάρκεια της άσκησης, εάν ο μαθητής βρει ευκαιρία να αφοπλίσει τον αντίπαλό του το κάνει, αλλά η άσκηση συνεχίζεται μέχρι και οι δύο μαθητές να μείνουν άοπλοι. Μερικές ασκήσεις χρησιμοποιούν μόνο ένα όπλο ανά ζευγάρι, και οι αντίπαλοι παίρνουν σειρά για να αφοπλίσουν ο ένας τον άλλο. Οι ασκήσεις Seguidas  οι οποίες έχουν αντληθεί από το σύστημα San Miguel αποτελούνται από σετ χτυπημάτων και ακολουθίας κινήσεων οι οποίες συνήθως περιλαμβάνουν ραβδιά και στιλέτα.

Ο ρυθμός, παρόλο που είναι βασικό κομμάτι των ασκήσεων Kali, χρησιμοποιείται περισσότερο στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όπου ένας συγκεκριμένος ήχος αποτελεί οδηγό για τους μαθητές ώστε να ακολουθήσουν την άσκηση. Για να διασφαλιστεί η ασφάλεια, οι συμμετέχοντες κινούνται κατά τη διάρκεια των ασκήσεων με συγκεκριμένο ρυθμό τον οποίο ανεβάζουν καθώς περνάει η ώρα. Ο ρυθμός αυτός, μαζί με την ενδυμασία των νότιων Φιλιππίνων η οποία περιλαμβάνει γιλέκο και ψηλόμεσο παντελόνι συχνά περνιούνται σαν κάποιος τύπος παράδοσης όταν εξασκείται το Kali στις Φιλιππίνες – ίσως έχει συνδεθεί λανθασμένα με παραδοσιακούς χορευτικούς ρυθμούς ή με κάποια προσπάθεια να προστεθεί μια μορφή εθνικότητας στην τέχνη. Το Kali συνήθως εξασκείται στις Φιλιππίνες χωρίς ρυθμό, εκτός ρυθμού ή διαφορετικά. Η ποικιλομορφία των Φιλιππινέζικων πολεμικών τεχνών σημαίνει πως δεν υπάρχει επίσημη στολή στο Kali.

The live hand – Το “Ζωντανό χέρι”

Το “ζωντανό χέρι” είναι το άλλο χέρι του εκπαιδευόμενου  το οποίο δεν κρατάει το βασικό όπλο. Η χρήση του “ζωντανού χεριού” αποτελεί μια σημαντική πτυχή και σήμα κατατεθέν του Kali. Ακόμη και (ή ειδικά) όταν είναι άδειο, το χέρι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δεύτερο όπλο από τους εκπαιδευόμενους στο Kali. Σε αντιδιαστολή με τα περισσότερα ένοπλα συστήματα όπως στην ξιφασκία όπου το δεύτερο χέρι παραμένει κρυμμένο και δεν χρησιμοποιείται, στο Kali το 2ο χέρι χρησιμοποιείται για παγιδεύσεις, κλειδώματα, μπλοκαρίσματα όπλων, τσεκ, αφοπλισμούς, χτυπήματα και κοντρολάρισμα του αντιπάλου.

Η χρήση του 2ου χεριού είναι ένα από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα του πως η μέθοδος της αρχικά ένοπλης εκπαίδευσης στο Kali οδηγεί σε αποτελεσματικές άοπλες τεχνικές. Λόγω της εκπαίδευσης με Doble Baston (δύο όπλα) και με Espada ή Daga (σπαθί και στιλέτο) συντελείται αμφιδέξια μνήμη στο σώμα, οπότε οι μαχητές του Kali το βρίσκουν πολύ εύκολο να χρησιμοποιήσουν το 2ο χέρι αποτελεσματικά μετά την μετάβαση από την ένοπλη στην άοπλη προπόνηση.

Doble baston – Δύο ραβδιά

Οι όροι Doble baston, και λιγότερο συχνά doble olisi, αποτελούν συχνές ονομασίες για μια ομάδα τεχνικών οι οποίες περιλαμβάνουν 2 ραβδιά. Η τέχνη είναι περισσότερο γνωστή στον κόσμο ως Sinawali . Ο όρος Sinawali  προέρχεται από ένα μονωτικό υλικό το οποίο λέγεται sawali  και χρησιμοποιείται συχνά στην φυλή Nipa Huts. Αποτελείται από κομμάτια μαλλιού που προέρχονται από φύλλα φοίνικα και χρησιμοποιείται για την τοιχοποιία και τα δάπεδα.

Αυτές οι τεχνικές απαιτούν ο χρήστης να χρησιμοποιεί και τα δύο όπλα ισόποσα: πολλές ασκήσει χρησιμοποιούνται ώστε να βοηθήσουν τον εκπαιδευόμενο να αποκτήσει περισσότερες αμφιδέξιες ικανότητες. Είναι ένα μέρος της τέχνης το οποίο διδάσκεται κυρίως σε μέσο επίπεδο και πάνω και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια εκμάθησης της τέχνης.


Το Sinawali αναφέρεται στην δραστηριότητα της “ύφανσης”, όπως εφαρμόζεται στο Kali και περιλαμβάνει ασκήσεις δύο ατόμων που φέρουν δύο όπλα. Ο όρος προέρχεται από το "Sawali", το μονωτικό τοίχων της φυλής Nipa Huts.

Οι ασκήσεις Sinawali παρέχουν στους ασκητές του Kali βασικές δεξιότητες και κινήσεις που έχουν να κάνουν με την μέθοδο αντίδρασης και μπλοκαρίσματος δύο όπλων η οποία ονομάζεται Doblete. Η εκπαίδευση Sinawali συχνά παρουσιάζεται σε νέους μαθητές ώστε να τους βοηθήσει να αναπτύξουν συγκεκριμένες βασικές δεξιότητες οι οποίες περιλαμβάνουν: στάση σώματος και απόσταση από τον αντίπαλο, περιστροφή σώματος και την κατάλληλη ακτίνα πραγματοποίησης της περιστροφής, αναγνώριση του κέντρου βάρους τους, συνεργασία ματιού – χεριού, αντίληψη στόχου και αναγνώρισή του, αύξηση αμφιδεξιότητας, αναγνώριση και εκτέλεση συντονισμένων κινήσεων του πάνω μέρους του σώματος και μυϊκή ανάπτυξη η οποία είναι απαραίτητη για την τέχνη, ειδικά στις περιοχές του καρπού και του πήχη.

Cross Training

Οι κινέζικες και οι Μαλαισιανές κοινότητες των Φιλιππίνων εξασκούνται για αιώνες στο Kali μαζί με το Kuntaw και το Silat, τόσο ώστε πολλοί Βορειοαμερικανοί λανθασμένα πιστεύουν ότι το Silat προέρχεται από τις Φιλιππίνες.

Κάποια από τα σύγχρονα στυλ, ειδικά το Doce Pares και το Modern Kali περιέχουν κάποια στοιχεία από Γιαπωνέζικες πολεμικές τέχνες όπως κλειδώματα αρθρώσεων, ρίψεις, μπλοκαρίσματα, χτυπήματα και χαμηλώματα τα οποία έχουν ενσωματωθεί από το jujutsu, το judo, το aikido και το karate καθώς κάποιοι από τους ιδρυτές των σύγχρονων αυτών στυλ είχαν μαύρες ζώνες και νταν σε κάποια από αυτά τα συστήματα. Μερικά στυλ Kali είναι συμπληρωματικά του κινέζικου Wing Chun ή του Ιαπωνικού Aikido λόγω της κατάστασης της μηχανικής του σώματος και της στόχευσης του νευρικού συστήματος του αντιπάλου στα χτυπήματα, στην κίνηση των ραβδιών και στις περιστροφές.

Σε δυτικές χώρες, αποτελεί κοινή πρακτική η εξάσκηση του Kali σε συνεργασία με άλλες πολεμικές τέχνες, ειδικά του Wing Chun, του Jeet Kune Do και του Silat. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση μεταξύ των στυλ, των συστημάτων και της καταγωγής επειδή κάποιοι άνθρωποι κάνουν παράλληλα εκπαίδευση στις τέχνες αυτές χωρίς να εξηγούν τις αρχές της κάθε μίας και να αναφέρονται στους ιδρυτές τους. Για παράδειγμα, το American Kenpo και Kajukenbo πηγαίνει πίσω στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των Κινέζων, Γιαπωνέζων και Φιλιππινέζων μεταναστών στην Χαβάη και σε μικρότερο βαθμό σε άλλα σημεία των ΗΠΑ. Στις ΗΠΑ η κοινή εκμάθηση του Kali και του Jeet Kune Do όπως γίνεται από τον Dan Inosanto πραγματοποιείται βάσει της λογικής “κράτα ό,τι είναι χρήσιμο, απέρριψε ότι είναι άχρηστο”.

Οι υποστηρικτές αυτού του τύπου εκπαίδευσης λένε ότι οι τέχνες αυτές είναι πολύ κοντινές σε αρκετούς τομείς και συμπληρώνουν η μια την άλλη πολύ καλά. Έχει γίνει αρκετά εμπορικό να προσφέρονται μαθήματα Kali σε σχολές παραδοσιακών Ασιατικών πολεμικών τεχνών στην Αμερική, αλλά κάποιοι εκπαιδευτές άλλων στυλ Kali συχνά απορρίπτουν αυτά τα μαθήματα ως κατώτερες μορφές των αυθεντικών εκπαιδευτικών μεθόδων.